सुस्वागतम्! आत्मगंध ब्लॉगला भेट देणा-या सर्व साहित्यिक मान्यवरांचे, मित्रमैत्रिणी, नातेवाईक,वाचक रसिकांचे राजीव मासरूळकरतर्फे हार्दिक स्वागत!

Friday, 2 June 2017

दिनचर्या


नद्या वाहती गळ्यात लेवून मंजुळ घुंगूरमाळा
नव्या डहाळ्यांवरती भरती नव्याच पाखरशाळा
लक्ष पित अश्वांवर आरुढ पूर्वराज मग येई
कळ्यांस चुंबून कोमल अधरे हसू तयांचे पाही
पहाटवारा वेडा सुटतो स्पर्शत चराचराला
अन् सर्वत्र चलाचलांच्या धावपळीचा पोळा

कलकल वळवळ शिव्याशाप अन् चळवळ मारामारी
काळही बघतो भांबावून ते थांबवून एकतारी
दुपार होता स्वेदसिंंधुला उधान भरती येते
त्यात अधांतरी अर्धी पृथ्वी गटांगळ्या खाते
संध्यासमयी सुटतो ताजा गृहआकर्षक वारा
चिमण्यांसाठी घेऊन चारा येती वत्सलधारा
काळोखाची जाड घोंगडी घेऊन अंगावरती
काळ, कळा अन् स्वप्ने लेवुन भविष्यचक्रे फिरती !

- राजीव मासरूळकर

सायंकाळ


थकलेल्या धावुन धावुन
छायांना येते ग्लानी
उरलेले चारच क्षण हे
उन्हाच्या येते ध्यानी

कळसावर फडकत झेंडा
मरगळून होतो शांत
हसणारी द्वाड फुलेही
कोमेजुन बसती सडत

त्यागून भूजंगी लाटा
सागरही होतो सुस्त
अन् पाऊलवाटा होती
अर्धांंगवायूने ग्रस्त

देहावर भक्कम होतो
मग सांधेवातही स्वार
दिक्काला भेदणारी
दृष्टीही खाते मार

तरि अंधाराशी घेती
सारेच जोडुनि नाळ
जन्मण्या नव्याने बसती
कवटाळून सायंकाळ !

-  राजीव मासरूळकर

अविवेकाची नागीण


पृथ्वीखालून सळसळून
नाग
झाला अदृश्य
तेव्हा झाला
सर्वांगाचा थरकाप
आणि
मेंदूच्या ठिकऱ्‍याठिकऱ्‍या . . . !

पण नाग नव्हताच तो . . . . . . . .
ती होती
विषारी वेटाळ्यांची
पृथ्वीव्यापी
अविवेकी नागीण . . .  !
कारण . . . . . .
नागीण जेव्हा सळसळते
तेव्हा तिला नसतो चेहरा
असतं फक्त कमनीय शरीर
मणक्यामणक्यात डुख धरून बसलेलं . . . . .
अंधारासाठी आसुसलेलं  . . . . . . . . !

पृथ्वीखालून सळसळून
नागीण झाली अदृश्य
आणि
अवतरली भूवर
पसरली सैरभैर . . . .
बसली
कणामनांना विळखा घालून . . . .
पर्वताएवढा फणा काढून
असंख्य अस्वस्थ फुत्कार टाकत . . . . .  !

ती संपेल
तेव्हाच संपू शकेल
उजेडाचा ध्यास असलेल्या
पृथ्वीची अंधारकथा....!

-राजीव मासरूळकर

पीळ


मेघांना फुटता पंख
मारिती डंख
पोपटी पक्षी
ढग् छेडी संथ सतार
क्षितिजापार
धरेच्या वक्षी !

क्षितिजावर उडते धुळ
नभीचे फूल
लाल लखलखते
जिव्हास्रा सुटते लाळ
आतड्यां पीळ
विश्व वखवखते !

लेवून सावळे कोट
तमाचे लोट
मार्ग आक्रमती
सृष्टीचे मनहर घाट
विखारी घोट
प्राशूनि शमती !

- राजीव मासरूळकर

बलात्कार


नग्न नदीस मागती भोग
काळेगोरे मेघ
मारती डोळे
रानाला पडते भूल
नदी त्रिशूल
साहते चाळे

नाकारती पाहून धाव
दाविती भेव
कडाडून वीजा
नदीही नाही भीत
दाखवी दात
वाकडे कि "जा"

मेघांचे फिरते डोके
वाढती ठोके
साहे ना अंगार
कोसळती होऊन थेंब
ओतूनि दंभ
करती बलात्कार

ओढुनि सर्व मेघांना
मोडुनि माना
नदी सळसळते
मेघांना अंश नि अंश
करूनि दंश
सागरा मिळते !

- राजीव मासरूळकर

तृप्ती


पावसात थेंब थेंब
झाड झाले चिंब चिंब
गगनाचे प्रेम् अगाध
झाड लुब्ध स्तब्ध मुग्ध

थेंब चुंबी पान पान
झाडाला नाही भान
खोडावर फिरवतात
अनुरागी थेंब हात

झाड साहे मुकपणे
वर्षावेग आलिंंगणे
चित्ती पूर्ण मधुर मोद
गात्र गात्र तृप्त धुंद

प्रेम सारे रितवून
मेघ गेले हरवून
टपटपे लक्ष लक्ष
झाडाचे विरही अक्ष !

- राजीव मासरूळकर

सांगावा


सांगावा गोठून गेला
का मोरपिसांच्या ओठी?
वाळूतून उसळे पाणी
त्या डोह आटल्या राती!

कोसळली अंधारावर
वाऱ्‍याची अजस्र लाट
बेभानल्या दिशाही अन्
थरथरली राकट वाट

क्रोधाचे उठले मेघ
म्यानीतून काढीत वीज
अवसानघातकी वेडे
टरटरून उठले बीज

सरसरून आले काटे
अंधारमाखल्या देही
भेसूर भुंकती भूते
बेभान दिशांनी दाही

तरी रसरसलेल्या तुझिया
ओठांतून फुटले मंत्र
दवबिंदूंनी थरथरले
गवताचे गात्र न गात्र

सांगावा परतून आला
त्या मोरपिसांच्या ओठी
वाऱ्‍याला सुटला गंध
हळूवार पेटल्या वाती !

- राजीव मासरूळकर