पाऊस शोषणाचा...

पाऊस शोषणाचा पाऊस घोषणांचा
रक्ताळल्या मनाचा पाऊस भक्ताळल्या गणांचा
पाऊस वासनांचा पाऊस दूषणांचा
लाटल्या धनाचा पाऊस फाटल्या क्षणांचा . . . . . . .

आतड्यांना पिळणाऱ्‍या यातनांचा पाऊस
कातळाला चिरणारा आक्रोशांचा पाऊस
पाऊस माझ्या नितळ निर्मळ आसवांचा भुकेला
पाऊस माझ्या गोरगरीब कासवांचा भुकेला . . . .

भाषणांचा पाऊस शासनांचा पाऊस
रिक्त बंदुकी फैरींंसारखा आश्वासनांचा पाऊस
धर्मआंधळ्या, जातआंधळ्या अमानुषांचा पाऊस
माणसातल्या पिसाटलेल्या जनावरांचा पाऊस
पिसाळलेला पाऊस बोकाळलेला पाऊस
सोकावलेला पाऊस हपापलेला पाऊस . . . .

मधाळ रसाळ ओठांमधून
झुळझुळणारा पाऊस
श्वासांमधला घासांमधला प्रेमाचा पाऊस
दैवतांचा पाऊस दानवांचा पाऊस
रौरवात सडणाऱ्‍या मानवांचा पाऊस
पाऊस माझा अधूनमधून भूरभूरणारा
पाऊस माझा अधूनमधून हुरहुरणारा . . . . .

पाऊस माझ्या
खेड्यामधल्या माऊलीच्या
डोळ्यांमधून झिरपणारा
पाऊस माझ्या शेतामध्ये राबणाऱ्‍या
उघड्याबंब देहामधून
रक्तासारखा निथळणारा
कळ्या असून मळ्यावर
राबणारा पाऊस
हात पाय डोके असून
रस्त्यावरती स्वार होऊन
अनंग भनंग हात
पसरवणारा पाऊस . . . . . .. . . . !

पाऊस सतत वाढतोच आहे
पाऊस सतत चढतोच आहे
लक्षावधी हातांनी
पाऊस सतत लढतोच आहे !

एक दिवस पाऊस सगळा
असा तसा जाईल थांबून
कारण तेव्हा माझी तुमची
पृथ्वी गेली
असेल भंगून . . . . . . . . . !

- राजीव मासरूळकर

दिनचर्या

नद्या वाहती गळ्यात लेवून मंजुळ घुंगूरमाळा
नव्या डहाळ्यांवरती भरती नव्याच पाखरशाळा
लक्ष पित अश्वांवर आरुढ पूर्वराज मग येई
कळ्यांस चुंबून कोमल अधरे हसू तयांचे पाही
पहाटवारा वेडा सुटतो स्पर्शत चराचराला
अन् सर्वत्र चलाचलांच्या धावपळीचा पोळा

कलकल वळवळ शिव्याशाप अन् चळवळ मारामारी
काळही बघतो भांबावून ते थांबवून एकतारी
दुपार होता स्वेदसिंंधुला उधान भरती येते
त्यात अधांतरी अर्धी पृथ्वी गटांगळ्या खाते
संध्यासमयी सुटतो ताजा गृहआकर्षक वारा
चिमण्यांसाठी घेऊन चारा येती वत्सलधारा
काळोखाची जाड घोंगडी घेऊन अंगावरती
काळ, कळा अन् स्वप्ने लेवुन भविष्यचक्रे फिरती !

- राजीव मासरूळकर

सायंकाळ

थकलेल्या धावुन धावुन
छायांना येते ग्लानी
उरलेले चारच क्षण हे
उन्हाच्या येते ध्यानी

कळसावर फडकत झेंडा
मरगळून होतो शांत
हसणारी द्वाड फुलेही
कोमेजुन बसती सडत

त्यागून भूजंगी लाटा
सागरही होतो सुस्त
अन् पाऊलवाटा होती
अर्धांंगवायूने ग्रस्त

देहावर भक्कम होतो
मग सांधेवातही स्वार
दिक्काला भेदणारी
दृष्टीही खाते मार

तरि अंधाराशी घेती
सारेच जोडुनि नाळ
जन्मण्या नव्याने बसती
कवटाळून सायंकाळ !

-  राजीव मासरूळकर

अविवेकाची नागीण

पृथ्वीखालून सळसळून
नाग
झाला अदृश्य
तेव्हा झाला
सर्वांगाचा थरकाप
आणि
मेंदूच्या ठिकऱ्‍याठिकऱ्‍या . . . !

पण नाग नव्हताच तो . . . . . . . .
ती होती
विषारी वेटाळ्यांची
पृथ्वीव्यापी
अविवेकी नागीण . . .  !
कारण . . . . . .
नागीण जेव्हा सळसळते
तेव्हा तिला नसतो चेहरा
असतं फक्त कमनीय शरीर
मणक्यामणक्यात डुख धरून बसलेलं . . . . .
अंधारासाठी आसुसलेलं  . . . . . . . . !

पृथ्वीखालून सळसळून
नागीण झाली अदृश्य
आणि
अवतरली भूवर
पसरली सैरभैर . . . .
बसली
कणामनांना विळखा घालून . . . .
पर्वताएवढा फणा काढून
असंख्य अस्वस्थ फुत्कार टाकत . . . . .  !

ती संपेल
तेव्हाच संपू शकेल
उजेडाचा ध्यास असलेल्या
पृथ्वीची अंधारकथा....!

-राजीव मासरूळकर

पीळ

मेघांना फुटता पंख
मारिती डंख
पोपटी पक्षी
ढग् छेडी संथ सतार
क्षितिजापार
धरेच्या वक्षी !

क्षितिजावर उडते धुळ
नभीचे फूल
लाल लखलखते
जिव्हास्रा सुटते लाळ
आतड्यां पीळ
विश्व वखवखते !

लेवून सावळे कोट
तमाचे लोट
मार्ग आक्रमती
सृष्टीचे मनहर घाट
विखारी घोट
प्राशूनि शमती !

- राजीव मासरूळकर

बलात्कार

नग्न नदीस मागती भोग
काळेगोरे मेघ
मारती डोळे
रानाला पडते भूल
नदी त्रिशूल
साहते चाळे

नाकारती पाहून धाव
दाविती भेव
कडाडून वीजा
नदीही नाही भीत
दाखवी दात
वाकडे कि "जा"

मेघांचे फिरते डोके
वाढती ठोके
साहे ना अंगार
कोसळती होऊन थेंब
ओतूनि दंभ
करती बलात्कार

ओढुनि सर्व मेघांना
मोडुनि माना
नदी सळसळते
मेघांना अंश नि अंश
करूनि दंश
सागरा मिळते !

- राजीव मासरूळकर

तृप्ती

पावसात थेंब थेंब
झाड झाले चिंब चिंब
गगनाचे प्रेम् अगाध
झाड लुब्ध स्तब्ध मुग्ध

थेंब चुंबी पान पान
झाडाला नाही भान
खोडावर फिरवतात
अनुरागी थेंब हात

झाड साहे मुकपणे
वर्षावेग आलिंंगणे
चित्ती पूर्ण मधुर मोद
गात्र गात्र तृप्त धुंद

प्रेम सारे रितवून
मेघ गेले हरवून
टपटपे लक्ष लक्ष
झाडाचे विरही अक्ष !

- राजीव मासरूळकर