सुस्वागतम्! आत्मगंध ब्लॉगला भेट देणा-या सर्व साहित्यिक मान्यवरांचे, मित्रमैत्रिणी, नातेवाईक,वाचक रसिकांचे राजीव मासरूळकरतर्फे हार्दिक स्वागत!

Thursday, 11 May 2017

तुझी सर तुझ्या अंतरातून येते

निळ्यासावळ्याशा नभातून येते
तुझी सर तुझ्या अंतरातून येते

इथे ना जुमाने कुणी मत कुणाचे
तरी लोकशाही मतातून येते

खरे दु:ख झरते नितळ भावनेने
सिसारी विकारी सुखातून येते

जगायास प्रेरक असे जग इथे पण
निराशा, विरक्ती घरातून येते

- राजीव मासरूळकर

दु:ख घे उशास जीवनातले

घर तुझ्यात पाहिले मनातले
फूल मी तुझ्याच अंगणातले

कंठ दाटला सुखात याच की
सूर छेडलेस यौवनातले

आरपार घाल स्नान, पावसा
वाहु दे विकार या तनातले

शांतता जिथे, तिथे सुवासही
गुण दिसे तुझ्यात चंदनातले

सुख खुशाल भोग तू मिळेल ते
दु:ख घे उशास जीवनातले

~ राजीव मासरूळकर

'मी' दु:खाचे कारण होतो

रामाचाही रावण होतो
'मी' दु:खाचे कारण होतो

कोसळते ती अशी अचानक
ग्रीष्माचाही श्रावण होतो

घर छोटेसे होते तेंव्हा
मी आनंदी अंगण होतो

बरे जाहले जळून गेलो
कशाकशाचे वेष्टण होतो

~ राजीव मासरूळकर

पहारा

पहारा

हे निसर्गा , का दिला तू लोचनी पाऊस खारा ?
प्राशतो कोणी मुक्याने , मांडतो कोणी पसारा !

चंद्र तारे सूर्य वारे राहु दे स्वप्ने गुलाबी
द्यायचा तर दे मला तू , फक्त आता ध्रुवतारा !

ओरबाडूनी हजारो वादळे गेली तनाला
कोणताही स्पर्श देऊ ना शके आता शहारा !

दार घे लावून अलगद दीप मालव, ये जवळ अन्
घे मिठीमध्ये मला, कर बंद विरही कोंडमारा

वाटते मज घाव माझे नेहमी राहोत ताजे
ठेवला मी वेदनेचा सक्त जखमेवर पहारा !

- राजीव मासरूळकर
मासरूळ , बुलडाणा
दि १०.११.१२

पाऊस हा

**पाऊस हा**

आभाळ दाटून
येतसे मनात
ओथंबे तनात
पाऊस हा

मनाच्या कुशीत
दाटे हिरवळ
गुढ दरवळ
पाऊस हा

ओलावून जाते
आठवबियाणे
आर्त प्रेमगाणे
पाऊस हा

वाऱ्‍याच्या मिठीत
शिरतो सारखा
वेडा वीजसखा
पाऊस हा

ओल्या मातीवर
पावलाचा ठसा
भावी भरवसा
पाऊस हा

- राजीव मासरूळकर
पानवडोद,ता.सिल्लोड
जि.औरंगाबाद
दि १६.०६.१२
१७.२५ वाजता

आशा (1)

एकाएकीच
ही फुले
कशी झालीत निर्गंध???
मी आलो म्हणून
की तू.....???
आणि ही वा-याची धुंद सतार......
.... जी करायची गुंजारव
तुझ्या मधाळ केसांतून.......
कशी झालीय जेरबंद???
तो बघ,
अपरंपार मृगजळामागे धावतोय
एक परंपरावादी कस्तुरीमृग...
डोळ्यांच्या खाचा झालेला...
पुढचे दोन्ही पाय रक्ताळलेला...
फुले सुगंधीत कधी होतील.... कशी होतील??
वा-याची सतार कधी होईल बंधमुक्त....??
मृगजळी लाटा
रक्ताळलेले पाय
कधी धुतील.....???
या रक्ताच्या थारोळ्यात
तू यायलाच नको होतंस...
गुलाबपाणी समजून
भाबडेपणानं त्यात
न्हायलाच नको होतंस.....
आणि आता तर झालाय
सगळीकडे चिखलच चिखल...
कशी धुणार तू
तुझी ही डागाळलेली लक्तरं.....?
कशी जाणार घरी....??

आता क्षितीजही टाकून देईल
त्याची अपूर्व लाली
आणि लपवेल तोंड
अंधारमाखल्या पांघरूणाआड......
करशील हे क्षितीज पार....???

दूर
क्षितीजापार
उभा
तो यार
करी तलवार
लखलखे न्यारी
हेक्यात
ठोकी ललकार
जिव्हारी वार
हृदयी अंगार
भळभळे प्यारी.......!

ही कुठली वेल
येतेय सरसरत माझ्याकडे
चवताळलेल्या नागिणीसारखी...
लपेटतेय माझे अंग-लिंग
वलयाकार.....?
आशा,
जा तू इथून
थांबू नकोस जराही....
झाडाला भोवळ यावी तसं होतंय मला....
आणि हे काय....
अजस्र डायनोसोरसारखा
तो पिरेमिड का येतोय
धावत माझ्याकडेच....
नि सडत चाललंय माझं सबंध शरीर
या वेलीच्या वलयाकार वेढ्यांत.... ???
मी ममी तर नाही ना...??
नाही ssss...
मी आहे पोतराज!!
दूर हो तू,
आशा,
दूर हो...
अन्यथा
बसेल तुझ्या गुलाबी देहावर
एखादा अस्वस्थ आसूड
माझ्या सडत्या पाठीऐवजी......
पण
तू आहेस तरी कुठे... आशा???
की
ही सळसळती वेल होऊन
तूच तर नाही ना आलीस.........?
मला घेरायला...
मला मारायला........?????

~ राजीव मासरूळकर

आशा

आशा....

आभाळ भरून येतंय....
लखलखीत विजेरी सुळे दाखवून भिववित
गडगडून हासत
काळ्याकुट्ट राक्षसी मेघांची मोकाट फौज
व्यापतेय निलाकाश......
माझं भयव्याकुल हृदय
शोधतंय
आसरा
कदाचित तुझा...
तुझ्या आठवणींचा......!
हे प्रचंड राक्षस धावताहेत अंधाधुंद
क्षणोक्षणी आकार बदलत
झेपावताहेत त्यांचे सुसाट श्वास तुझ्याकडे
हेलपाटून टाकताहेत तुला
झपाटताहेत........ माझ्यासमोर.......
त्यांचे लक्षावधी थेंबहात
घेताहेत तुला कवेत
करताहेत स्पर्श
तुझ्या गुलाबी अंतरंगास आरपार
आणि मी पाहतोय..........
तुझ्या चेह-यावरील तृप्ती...
तुझं आनंदविभोर अंगांग...
डोळे बंद करून
थेंबांची तू घेतलेली कोवळी चुंबनं..
कवटाळून घेताहेस तू
ढगांचा चिंब चिंब थेंबसंभार.....
अधाशासारखी.... !
एवढं प्रेम करतेस तू ढगांवर...
पावसावर....?
आण माझं काय....?

वाटलं होतं तू येशील,
आवेगानं माझ्यात विलीन होशील...
पण तू झालीस
प्रेमाचा पुर्वापार वर्षाव करणा-या
गर्भश्रीमंत पावसाची....!
माझं दारिद्र्य
मी लपवूही शकलो नाही
माझ्या डोळ्यांतला खजिना
तुला दाखवूही शकलो नाही......!

आणि हे काय....?
जिथे जिथे पेरल्या होत्या म
आठवामृताच्या निष्पाप बिया
तिथे तिथे उगवतेय
गुप्तधनावर बसलेल्या भुजंगासारखी
हिरवीकंच काटाळ
जाड हिरव्या पानांत
विष साठवलेली
पोपटी काटे पांघरलेली
मण्यासारखी पिवळी फुलं डोईवर घेऊन डोलणारी
स्पर्श करू पाहणा-याला
विखारी दंश देणारी.....

ती अमृताचं रक्षण करतेय
कि विषाचं.........?
कि
तुझ्या मनातल्या किल्मिषांचं........?

वाटलं होतं
माझ्या छातीभर शेतीवर
आक्रमण करणारी ही काटाळ
तू कवटाळशील
तर तिची बनेल एक अमृतवेल...
तुला नि मला सांधणारी
तुझ्यामाझ्या अव्यक्तातले
अमृतत्व शोधणारी
आणि गुंफेल ती
आपल्या अबोल आभाळभावनांना
तिच्या सुगंधी पानाफुलांत
कायमचेच.........!

पण नाहीच,
तसंही झालं नाहीच.....

दु:ख आहे, पण जरा आधार आहे
प्रेम तू केलेस तोही यार आहे

सावलीसम तू मला बिलगू नको ना
की तुझा हा ही दुधारी वार आहे....?

प्रेम मी केले जगावर अन् कळाले
दु:ख प्रेमाच्या कथेचे सार आहे......

दु:ख प्रेमाच्याा कथेचे सार आहे ....!!!

~ राजीव मासरूळकर